Ένα από τα λίγα εναπομείναντα παλιά κτίρια της
Λάρισας, κατεδαφίζεται αύριο. Πρόκειται για το διώροφο στη γωνία των
οδών Ήφαίστου και Κενταύρων, που εδώ και πολλά χρόνια παραμένει κλειστό
και χωρίς συντήρηση, παραδομένο στη φθορά του χρόνου.
Οι ιδιοκτήτες του κτιρίου, που είναι αρκετοί, παλιότερα ήταν σε
συνενόηση με το Δήμο Λαρισαίων για να παραχωρηθεί στο Δήμο. Δυστυχώς δεν
έγινε τίποτα και η Λάρισα αύριο χάνει ακόμη μια γωνιά της ιστορίας
της...
Σύμφωνα
με την Πολεοδομία Λάρισας το αίτημα για κατεδάφιση του κτιρίου πέρασε
από το Κεντρικό Συμβούλιο αρχιτεκτονικής (ΚΕΣΑ). Οι λόγοι που οδήγησαν
στην θετική γνωμοδότηση ήταν: 1. Δεν αποτελεί ιδιαίτερα αξιόλογο κτήριο (με βάση τα δεδομένα της Λάρισας, της Αθήνας ή της Ελλάδας;) 2. Δεν έχει άλλα αξιόλογα κτήρια στην περιοχή για αποτελεί οικιστικό σύνολο (προφανώς αφού όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες που αναρτήσαμε τα περισσότερα κτίρια του οικ. τετραγώνου έχουν κατεδαφιστεί. Το ένα μάλιστα χωρίς άδεια κατεδάφισης).
3. Το κτήριο ρυμοτομείται σύμφωνα με το σχέδιο πόλης της Λάρισας (η
ανάγκη για πιο φαρδύ δρόμο και ευκολότερη κυκλοφορία οχημάτων υπερίσχυσε
της ιστορικής συνέχειας μιας πόλης).
Είναι λυπητερό που το
ΚΕΣΑ πήρε μια τέτοια απόφαση χωρίς να ζητήσει την γνώμη του τοπικού
συλλόγου αρχιτεκτονικής παρά το γεγονός ότι τακτικό μέλος του συμβουλίου
είναι και η πρόεδρος του Πανελλήνιου Συλλόγου Αρχιτεκτονικής.
Τo
οικοδομικό τετράγωνο του υπό κατεδάφιση αξιόλογου κτιρίου στη συμβολή
των οδών Κενταύρων και Ηφαίστου (Λάρισα) μετά τις κατεδαφίσεις που
προηγήθηκαν
Στην παραπάνω εικόνα βλέπετε μια γνωστοποίηση αποτελέσματος πιστοποίησης αναπηρίας μιας καρκινοπαθούς.
Προσέξτε τις ημερομηνίες:
Στις 15/4/2013 της γνωστοποιείται ότι η αρμόδια Υγειονομική Επιτροπή διαπιστώνει αναπηρία σε ποσοστό 67% για 1 χρόνο.
Προσέξτε ο χρόνος αρχίζει από 10/08/2012 έως 30/08/2013 !!!
Λήγει δηλαδή 4 μήνες μετά την κοινοποίηση...!!!
Οι 8 μήνες του έτους ήδη έχουν περάσει! Χωρίς πάσο, χωρίς επίδομα, χωρίς ότι άλλο θα μπορούσε να κάνει χρήση ο καρκινοπαθής...
Η απάντηση της Υπηρεσίας στη διαμαρτυρία της καρκινοπαθούς:
Η εγκύλιος του Υπουργείου αναφέρει ότι πάντα το ποσοστό δίνεται με έναρξη την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησης για εξέταση από την αρμόδια Υγειονομική Επιτροπή.
Τι φταίει η ασθενής αν η Επιτροπή αυτή αργεί τόσο πολύ να εξετάζει; Η αίτηση έγινε στις 10/08/2012 και η ασθενής εξετάστηκε από την Επιτροπή στις 23/03/2013!!!
Υπόψη ότι για την κατάθεση των δικαιολογητικών αλλά και για ένσταση στη συγκεκριμένη απόφαση απαιτείται παράβολο 46,14 ευρώ.
Θέλω να
μοιραστώ μαζί σας κάτι. Χθες ο γιος μου (Β΄ Λυκείου) πήγε με το σχολείο
του ημερήσια εκδρομή στη Θεσσαλονίκη. Ένας από τους συνοδούς καθηγητές
πήρε την πρωτοβουλία και πήγε τα παιδιά στο ΑΠΘ για να παρακολουθήσουν
ένα μάθημα. Τυχαία η επιλογή, στη φιλοσοφική. Ο στόχος ήταν να δουν τα
παιδιά την κατάσταση μέσα στο Πανεπιστήμιο και να συζητήσει μαζί τους γι
αυτήν. Η περιγραφή του γιού μου ομολογώ με ανατρίχιασε. Μου είπε ότι
κυριολεκτικά έσπρωξαν κάποιους μισολυπόθυμους που κάθονταν στις σκάλες
για να ανέβουν, ο χώρος ήταν βρώμικος παντού, υπήρχε κόσμος που φαινόταν
ότι καμμία σχέση δεν είχε με την εκπαιδευτική κοινότητα (μετανάστες
αλλά και ζητιάνοι!) και άλλα πολλά... Δεν είπα τίποτα... ήταν ήδη πολύ
προβληματισμένος μια και τα είχε ακούσει αλλά προφανώς άλλο να τα ακούς
άλλο να τα βλέπεις. Τι να πω σε ένα παιδί Β' Λυκείου άριστο μαθητή, που
ψάχνει να βρει το δρόμο του, διαβάζει και κάνει φροντιστήρια και τον
περιμένει αυτό το χάλι; Λυπάμαι και ελπίζω να ανοίξει τα φτερά του
να φύγει αλλού για σπουδές και να μπορώ εγώ και ο πατέρας του να τον
βοηθήσουμε σ΄αυτό. Η κατάσταση στα Πανεπιστήμια θα χειροτερέψει
περισσότερο το επόμενο διάστημα, ότι βλέπουμε μάλλον είναι η αρχή...
Τώρα που γνωριστήκαμε δύσκολο πολύ να
αποχωριστούμε… Θα πορεύομαι μαζί του. Δεν γίνεται να αφεθώ, να ξεχαστώ. Δεν
μπορώ να υπάρξω ο ίδιος άνθρωπος.
Αυτή είναι η αλήθεια μου. Ότι
έζησα δεν διαγράφεται.
Κι ο χρόνος που
έχασα; Πως αναπληρώνεται; Πρέπει να τον αφαιρώ όταν με ρωτάνε πόσο χρονών είμαι
γιατί τον έχασα. Μου τον στέρησε
εκείνος.
Είχα τη θέληση και τη δύναμη να τον παλέψω. Και ξέρω πως τον έχω κοιμίσει
καλά. Και δεν φοβάμαι να ξυπνήσει. Αν ξυπνήσει, πάλι θα τον νικήσω. Γιατί ξέρω
κάπου έχει κρυφτεί και περιμένει: Να με βρει ανέτοιμη, κουρασμένη, αδύναμη, ευάλωτη.
Τα δύο
τελευταία χρόνια στην πόλη μας έκαναν αισθητή την παρουσία τους οι Ενεργοί Πολίτες
Λάρισας. Όλοι τους άνθρωποι απλοί που ανιδιοτελώς διαθέτουν το χρόνο τους και
τις δυνάμεις τους για να στηρίξουν όσους έχουν ανάγκη. Στην πραγματικότητα
είναι και οι ίδιοι άνθρωποι χτυπημένοι από την κρίση όπως όλοι μας. Αλλά
κατάλαβαν προφανώς το πιο σημαντικό: σε περιόδους κρίσεις εκείνο που είναι το
πιο σημαντικό είναι η αλληλεγγύη. Η
είδηση για τον χαμό του Νεκτάριου το αποδεικνύει, ένας άνθρωπος με τόση ανάγκη
ο ίδιος ήταν ένας ενεργός πολίτης που βοηθούσε άλλους.
Σε μια
εποχή που άλλοι κλείνονται στο καβούκι τους οι Ενεργοί Πολίτες άλλες μέρες
βγάζουν τα τραπεζάκια τους στην κεντρική πλατεία και παίρνουν παραγγελίες για
τρόφιμα χωρίς μεσάζοντες, άλλες μέρες είναι από τις 6 το πρωί στη Σκεπαστή Αγορά
της Νεάπολης για να μοιράσουν τα τρόφιμα αυτά, άλλες μέρες διοργανώνουν
θεατρικές παραστάσεις με εισιτήριο π.χ ένα πακέτο μακαρόνια, άλλες ανταλλάσουν
και χαρίζουν σχολικά είδη και ζωγραφίζουν στους πεζόδρομους τις πόλης και
λειτουργούν και το Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης για άνεργους και
ανασφάλιστους!!!
Γνωστό
το χαμόγελο της Λίλας, το χιούμορ του Νίκου…
Λένε:
«Μαζί μπορούμε καλύτερα», «Μοιράσου το βάρος σου» και διοργανώνουν εκστρατεία
ενημέρωσης και στήριξης στήνοντας τραπεζάκια στην κεντρική πλατεία Νοέμβριο
μήνα μέσα στο κρύο…
Είναι
τρελοί; Μάλλον όχι…Απλά έχουν
κατανοήσει ότι το μεγαλύτερο δώρο τελικά είναι αυτό ακριβώς; Το αίσθημα
προσφοράς και βοήθειας προς τον συνάνθρωπο.
Μέσα από
την ιστοσελίδα τους:
«Σε μια εποχή που
σημαδεύεται από πολλές μοναχικές πορείες είναι σημαντικό να δίνουμε, όχι μόνο
υλικά αγαθά, αλλά και το νιάσιμο μας, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, λίγο από το
χρόνο μας. Κυρίως, να μάθουμε να δίνουμε ...ελπίδα.
Είναι επίσης
σημαντικό να μάθουμε να ζητάμε. Να ζητάμε να μας ακούσουν, φίλοι, γείτονες,
σύλλογοι, ειδικοί επιστήμονες που είναι εκεί εθελοντικά όλο το 24ωρο. Όπως για
το ναυαγό δεν τίθεται θέμα αξιοπρέπειας αν θα καλέσει σε βοήθεια εκπέμποντας με
κάθε τρόπο σήμα κινδύνου, έτσι θα πρέπει να θεωρηθεί αυτονόητο και όχι
προσβλητικό για την υπόστασή μας να ζητήσουμε τη στήριξη ομάδων και δομών αφού
η ευρύτερη παραδοσιακή οικογένεια έχει υποστεί μεγάλο πλήγμα εδώ και δεκαετίες.
Αυτές τις δομές
κοινοποίησαν οι "Ενεργοί Πολίτες Λάρισας" μέσα από μια εξειδικευμένη
ενημερωτική εκστρατεία, που πραγματοποίησαν, αλλά και αυτό το μοίρασμα βάρους
αγωνίζονται να αναδείξουν μέσα από μια σειρά εθελοντικών δράσεων σε πολλά
επίπεδα θυμίζοντας το ιδρυτικό σύνθημα: ΜΑΖΙ μπορούμε αλλιώς!»
Και όπως
γράφει η Βάντα στον τοίχο της στο facebook:
«Να επιλέξεις την ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ! Να μην παρακολουθείς την κατάρρευση της ανθρωπιάς,
αλλά να ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ ! Είναι πολύ σημαντικό να κάνεις κάτι. Να προσφέρεις ότι μπορείς να δώσεις. Ακόμη και ένα
χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά και να ενταχθείς στον εθελοντισμό! Και θα γεμίσεις με αίσθημα ψυχικής πληρότητας που
θα σε ωθεί να βαδίζεις, να βαδίζεις, να βαδίζεις.. Και να αγωνίζεσαι σε ότι η
συνείδησή σου σε καλεί !!»
Κι εγώ το μόνο που έχω να προσθέσω είναι:
Όταν τους ρωτήσουν τα παιδιά τους ή τα εγγόνια τους
μπαμπά/μαμά, παππού/γιαγιά εσύ τι έκανες στην κρίση;
Θέλω να ζήσω όσα μέχρι τώρα δεν σκέφτηκα ότι μπορώ...
όσα ζητά η ψυχή...
όσα πλημμυρίζουν κάθε εκατοστό του κορμιού μου με ζωή...
όσα γεμίζουν κάθε χιλιοστό της ψυχής μου με χαρά...
ότι στερήθηκα... ότι έχασα... ότι δεν έζησα...
Γιατί είμαι εδώ με τρεις ρυτίδες γύρω από τα μάτια, δυο γραμμές δίπλα στα χείλη...
μα δυνατή όσο ποτέ άλλοτε...
Θέλω μια μέρα ευτυχίας. Την δικαιούμαι!
